Bulgaristan Türklerinin Özgür Sesi
Çernoçene (Yenipazar) ilçesine bağlı Noçevo (Taşlık) köyüne bağlı, bugün ıssızlaşmış olan Duşka (Hacı Yörük ) köyünde, son dua töreninin üzerinden yarım asırdan fazla zaman geçtikten sonra sessizlik bozuldu.
Rodop insanının azmi - taş dağların insanı, dağdan gelen taş adam - bir kez daha “Gedik” bölgesini seslerle, dualarla ve yalnızca toprağın hatıra sakladığı yerlerde doğan o kendine özgü Rodop heyecanıyla doldurdu.
Noçevo (Taşlık) Muhtar Vekili Faik İdriz, köyün sakinleri ve köyden ayrılanların torunlarının, bir zamanlar köyün kalbi olan yağmur, bereket ve refah için düzenlenen dua törenini yeniden canlandırmak üzere bu kutsal yere geri döndüklerini söylüyor.
Duşka (Hacı Yörük) bugün ıssız olsa da yalnızca Çernoçene (Yenipazar) bölgesinin değil, çevredeki en zengin kült alanlarından bazılarının arasında yer alıyor: Yüzyıllar boyunca ritüellere, dualara ve insan umutlarına sahne olmuş antik Trakya nişleri, kaya mezarları, şarapanlar, mağaralar ve doğal oluşumlar bu toprakların tarihine tanıklık ediyor.
Köyün çok yakınında, bölgenin en önemli Trakya kutsal alanlarından biri olan “Guzgun Kaya” kaya mezarı bulunuyor.
Çevredeki kayalıklarda onlarca kült nişi, vadilerde ise antik şarapanlar görülüyor. Bunlar, köy daha haritada yerini almadan çok önce burada yaşanan eski ritüellerin ve hayatın izlerini taşıyor.
Duşka (Hacı Yörük) köyü ıssız olabilir, ancak toprağı tarih, hafıza ve maneviyatla dolu. Bu nedenle bugünkü dua, her şeyden önce köklere dönüş anlamına geliyordu. İnsanlar buluştu, birbirlerine baktı ve selamlaştı.
Yan yana yürüdüğümüz ama birbirimizi nadiren gördüğümüz bir dünyada, böylesi buluşmalar bizi yeniden insanlığımıza döndürüyor.
Bize iyiliğin küçük jestlerle başladığını hatırlatıyorlar: paylaşılan bir sofra, uzatılan bir el, içtenlikle sorulan “Nasılsınız?”
“Gedik”teki dua töreni, uzun zamandır dünyanın dört bir yanına dağılmış, ancak Duşka’yı (Hacı Yörük) kalplerinde taşıyan nesilleri bir araya getirdi. O gün köy, gürültüyle olduğu kadar sessiz ve derin bir güçle de canlandı. Bu, hafızanın, topluluğun ve insan yakınlığının gücüydü.
Sürekli değişen bir dünyada en önemli değişim, aslında kendi içimizdedir: “Onu tanımıyorum” sözünü “O bana yakın” sözüyle değiştirebilmek.
Ancak böylece, hızla akan zamanın içinde yalnız insanlar değil; hatırlayan, koruyan ve yoluna devam eden bir topluluk olabiliriz.
İsmet İSMAİL
